शूट संपवून मी ICU मध्ये गेले तेव्हा वाटलं त्या मलाच शेवटचं पाहण्यासाठी मृत्यूशी झुंजतायत, सासूबाईंच्या आठवणी जयती भाटिया भावुक

  एकेकाळी मानसोपचारतज्ज्ञ बनण्याचे स्वप्न पाहणाऱ्या जयंती भाटिया यांना बालपणापासूनच कलेची आवड होती. जयंती यांनी शास्त्रीय नृत्याचे प्रशिक्षण...

 

एकेकाळी मानसोपचारतज्ज्ञ बनण्याचे स्वप्न पाहणाऱ्या जयंती भाटिया यांना बालपणापासूनच कलेची आवड होती. जयंती यांनी शास्त्रीय नृत्याचे प्रशिक्षण घेतले आहे. मुंबईत येण्यापूर्वी त्या प्रसिद्ध नाटककार इब्राहिम अल्काझी यांच्या मार्गदर्शनाखाली चार वर्षे रंगभूमीवर काम करत होत्या.गेली 30 वर्षे त्या मुंबईत वास्तव्यास आहेत. या प्रवासाबद्दल त्या म्हणतात की, "मुंबईत आल्यावर मला जाणीव झाली की माझ्या शरीरयष्टीमुळे आणि दिसण्यामुळे मला चित्रपटांमध्ये मुख्य भूमिका मिळणार नाहीत. त्यामुळे मी टेलिव्हिजनकडे वळले.

हा तो काळ होता जेव्हा एकता कपूर तिचे ऑफिस एका गॅरेजमधून चालवत होती. 'मानो या ना मानो' या मालिकेसाठी मी तिला भेटले आणि माझी निवडही झाली; पण त्याच रात्री मला समजले की मला त्या मालिकेतून काढण्यात आले आहे. काही दिवसांनंतर मला 'इतिहास' या मालिकेसाठी बोलावण्यात आले आणि तिथूनच माझ्या टेलिव्हिजनवरील अभिनयाचा खरा प्रवास सुरू झाला. त्यानंतर मी 'कन्यादान'मध्ये मुख्य नायिकेची भूमिका साकारली, मग नकारात्मक भूमिका केल्या आणि अखेरीस सासूच्या भूमिकांकडे वळले. आधी 'ससुराल सिमर का'मध्ये 'माताजी' म्हणून आणि आता 'जाने अनजाने हम मिले'मध्ये नवऱ्याची आत्या म्हणून काम करतेय"

वडिलांचे पैसे वाया घालवू नयेत याची एकता कपूरला जाणीव

Queen of TV म्हणून ओळखली जाणारी एकता कपूर अत्यंत समजूतदार आणि हुशार तरुणी होती असा जयंतीने आठवणींना उजाळा दिला, "मला त्या गॅरेजमधील ऑफिसची आठवण आहे; तिने अगदी छोट्या स्तरावरून सुरुवात केली होती. वडील म्हणून जीतू साहेब यांनी त्यांना खूप पाठिंबा दिला असला, तरी एकताला त्यांचे पैसे वाया घालवायचे नाही याची नेहमीच जाणीव होती. तो काळ असा होता जेव्हा तिची 'हम पाँच' ही मालिका आधीच हिट झाली होती आणि ती विविध नवीन विषयांवर काम करत होती. तिला मानवी मानसशास्त्राचीही सखोल जाण होती. तिने टेलिव्हिजनसाठी निर्माण केलेली पात्रे अजरामर ठरली, कारण टीव्ही प्रेक्षकांच्या मनाचा ठाव त्यांना अचूकपणे घेता येत असे. काही दिवसांपूर्वी मी टॅक्सीने जात असताना, ड्रायव्हरने मला 'कन्यादान' या मालिकेतील 'झोपाळ्यावरची मुलगी' म्हणून ओळखले. विचार करा ती मालिका प्रसारित होऊन 26 वर्षे उलटली आहेत, तरीही लोक मला अजूनही लक्षात ठेवतात.

सर्व अभिनेत्री मिळून तिथे जाण्याची वेळ ठरवायच्या. यामुळे, आम्ही अनेकदा तासनतास वॉशरूमला जात नव्हतो. दुर्गंधी टाळण्यासाठी मी नेहमी सोबत 'रूम फ्रेशनर' ठेवायचे. तो काळ प्रचंड मेहनत आणि कठीण आव्हानांचा होता. 2003 ते 2008 या पाच वर्षांच्या काळात मला झोपच मिळाली नाही. मी एकाच वेळी चार-पाच मालिकांमध्ये काम करायचे. त्या दिवसांत, सेटवर दोन शॉट्सच्या मधल्या काळात मिळणाऱ्या केवळ 10-15 मिनिटांच्या 'पॉवर नॅप'वर मी काम चालवायचे. तरीही, त्या मेहनतीने केवळ माझी कलाकार म्हणून कौशल्येच विकसित केली नाहीत, तर मला प्रसिद्धी, पैसा आणि आर्थिक स्थैर्यही मिळवून दिले."

'हीरामंडी'नंतरचा काळ अत्यंत कठीण होता.

छोट्या पडद्यावर जवळपास तीन दशके घालवणाऱ्या जयंती यांच्या मते, 'हीरामंडी' या सीरिजनंतरचा काळ त्यांच्या कारकिर्दीतील सर्वात कठीण टप्पा होता. 'हीरामंडी'मधील माझ्या भूमिकेचे प्रचंड कौतुक झाले. प्रत्येक समीक्षकाने माझ्या कामाची प्रशंसा केली, त्यामुळे मला वाटले की या सीरिजनंतर माझे नशीब उजळेल आणि मला ओटीटी (OTT) प्लॅटफॉर्मवरून अनेक ऑफर्स मिळतील; पण प्रत्यक्षात भूमिका मिळणे तर दूरच, उलट मला टेलिव्हिजनवरही 12 वेळा नकार पचवावा लागला. आपल्याला कधीकधी वाटते की आपण यशाच्या शिखरावर आहोत; या क्षेत्रात 26-27 वर्षे घालवल्यानंतर आणि इतक्या दमदार भूमिका साकारल्यानंतर, आपल्याला अपेक्षा असते की विविध प्रकारच्या भूमिका चालून येतील पण मग अचानक तुम्हाला वास्तवाची जाणीव होते आणि तुम्ही जमिनीवर येऊन आदळता.

माझ्या बाबतीत अगदी तसेच घडले. मी अनेक ऑडिशन्स दिल्या, पण मला एकही ऑफर मिळाली नाही. मात्र, मी डझनभर मुलाखती नक्कीच दिल्या. हा माझ्यासाठी एक कटू अनुभव ठरला. त्याआधी, 2022 मध्ये आणखी एक अत्यंत कठीण काळ आला होता: माझी सासू गंभीररीत्या आजारी असतानाही मी शूटिंगमध्ये व्यस्त होते आणि कामाच्या जबाबदाऱ्यांमुळे मला रजा घेणे शक्य झाले नाही. शूटिंग संपवून मी त्यांना आयसीयू मध्ये भेटायला जायचे. पण एका सकाळी, जेव्हा मी आयसीयूमध्ये पोहोचले, तेव्हा मला असे वाटले की त्या केवळ मला शेवटचे पाहण्यासाठीच मृत्यूशी झुंज देत होत्या; कारण त्यानंतर काही वेळातच त्यांचे निधन झाले. माझ्या सासूबाईंशी माझे खूप जवळचे नाते होते; त्यांच्या जाण्याने माझ्या आयुष्यात एक मोठी पोकळी निर्माण झाली."