प्लॅटफॉर्म नंबर २: जुन्या आठवणी.. धुंद पाऊस, विरलेली भीती

  आभाळ काळवंडून आलं होतं. धो-धो बरसणाऱ्या पावसाने संपूर्ण रेल्वे स्टेशनला आपल्या कवेत घेतलं होतं. सिमेंटच्या प्लॅटफॉर्मवर पडणाऱ्या पावसाच्या...

 

आभाळ काळवंडून आलं होतं. धो-धो बरसणाऱ्या पावसाने संपूर्ण रेल्वे स्टेशनला आपल्या कवेत घेतलं होतं. सिमेंटच्या प्लॅटफॉर्मवर पडणाऱ्या पावसाच्या थेंबांचा एक वेगळाच नाद गुंजत होता. रुळांवरून पाण्याचे छोटे पाट वाहत होते आणि आजूबाजूच्या झाडांवरून टपटप पाणी गळत होतं. स्टेशनवर चहाच्या टपरीतून निघणारा गरम वाफाळलेला सुगंध आणि ओल्या मातीचा सुवास (मृद्गंध) हवेत पसरला होता.पावसामुळे गाड्या उशिराने धावत होत्या. बहुतेक लोक प्लॅटफॉर्मच्या शेडखाली स्वतःला सावरत चहाचे घोट घेत पावसाचा आनंद घेत होते, तर काही जण आपल्या गाड्यांची वाट पाहत होते.  रिमझिम बरसणाऱ्या पावसाच्या थेंबांसोबत तिच्या आठवणींचा बांध फुटला होता. खिडकीबाहेर पडणाऱ्या पावसाकडे पाहत ती भूतकाळातील आणि वर्तमानातील त्या एकाच ऋतूच्या दोन वेगवेगळ्या जगांत हरवून गेली होती.पावसाशी तिचं नातं खूप जुनं आणि अतुट होतं. लहानपणापासूनच तिला पाऊस मनापासून आवडायचा.

🌧️ शाळेत असताना पावसाची पहिली सर आली की तिचं मन मयूर होऊन थुईथुई नाचू लागायचा. गालावर पडणारा पाण्याचा प्रत्येक थेंब तिला सुखावून जायचा. छत्री असूनही मुद्दाम ती छत्री बाजूला करायची आणि पावसात मनसोक्त भिजायची. ओल्या मातीचा सुगंध (मृद्गंध) श्वासात भरणं हा तिचा आवडता छंद होता. तिला फुलांची प्रचंड आवड होती. पावसात न्हाऊन निघालेली चाफ्याची, मोगऱ्याची आणि कागदी फुलं पाहिली की तिचा आनंद द्विगुणीत व्हायचा. ती ती फुलं केसांत माळायची किंवा पुस्तकात जपून ठेवायची.इयत्ता १० वी मध्ये असताना तिच्या शाळेत 'माझा आवडता ऋतू: पावसाळा' या विषयावर निबंध स्पर्धा होती. तिने तो निबंध इतक्या मनापासून, शब्दाशब्दांत पावसाचं सौंदर्य आणि स्वतःचं प्रेम उतरवून लिहिला होता की, संपूर्ण शाळेत तिचा निबंध सर्वोत्तम ठरला होता. त्या निबंधात तिने लिहिलं होतं, "पाऊस हा फक्त पाण्याचा वर्षाव नाही, तर ती धरणीला मिळालेली प्रेमाची संजीवनी आहे.

 पण निसर्गाचा हाच आवडता नियम तिच्या आयुष्यात एक मोठा आघात घेऊन आला. १० वीत असतानाच, एका अशाच मुसळधार पावसाच्या दिवशी तिचे जग जणू थांबले. त्या दिवशी धो-धो पाऊस पडत होता, रस्ते निसरडे झाले होते आणि अंधार दाटून आला होता. त्याच वादळी पावसात तिच्या बाबांचा भीषण अपघात झाला.ती बातमी आली आणि तिच्या पायाखालची जमीनच सरकली. हॉस्पिटलचे ते पांढरे पडदे, बाहेर होणारी पावसाची संततधार आणि आत सुरू असलेली बाबांची मृत्यूशी झुंज... त्या प्रसंगाने तिच्या मनावर खोल जखम केली. सुदैवाने बाबा या अपघातातून वाचले, पण त्या एका काळ्या आठवणीने तिच्या मनातील पावसाची जागा काही काळ भीती आणि वेदनेने घेतली. तो पाऊस तिला बाबांच्या अपघाताची आणि त्या भीतीची आठवण करून द्यायचा.

 काळाच्या ओघात ती मोठी झाली, पण मनाच्या एका कोपऱ्यात पावसाची ती भीती तशीच होती. पण म्हणतात ना, प्रेम जुन्या जखमा भरून काढतं. तिच्या आयुष्यातही ते प्रेम आलं आणि पुन्हा एकदा पावसानेच तिची भीती घालवून तिला प्रेमाचा खरा अर्थ शिकवला.तो दिवसही पावसाचाच होता. 

 एका गर्दीच्या रेल्वे स्टेशनवर उभी होती. अचानक मुसळधार पाऊस सुरू झाला. गाड्या उशिराने धावत होत्या. वातावरणात थंडगार वारा आणि पावसाचा जोर वाढला होता. पाण्याचे तुषार प्लॅटफॉर्मवर उडत होते. ती अचानक आलेल्या त्या पावसाने आणि जुन्या आठवणींनी थोडी अस्वस्थ झाली होती.तेवढ्यात तो धावत आला. तिच्याच ऑफिसमध्ये काम करणारा, ज्याच्याबद्दल तिच्या मनात सुप्त भावना होत्या. त्याने तिला पाहिलं आणि तो तिच्या जवळ आला. तिच्या चेहऱ्यावरील अस्वस्थता पाहून त्याने विचारलं, "सगळं ठीक आहे ना?" तिने नुसतीच मान हलवली. वारा इतका वेगवान होता की पावसाचे पाणी तिच्या अंगावर येत होते. त्या क्षणी त्याने आपली छत्री तिच्या बाजूने धरली, स्वतः अर्धा भिजत राहिला पण तिला सुरक्षित ठेवलं.स्टेशनवर चहाच्या टपरीतून येणारा गरम वाफाळलेला सुगंध, रुळांवरून वाहणारे पाणी आणि समोर उभा असलेला तो काळजीवाहू माणूस... त्या पावसाच्या धुंद वातावरणात पहिल्यांदाच तिला जाणवलं की ती त्याच्या प्रेमात पडली आहे. त्याच्या नजरेतील ओलावा तिच्या मनातील भीती पूर्णपणे पुसून टाकत होता. तिने लाजून खाली पाहिलं आणि रेल्वे स्टेशनच्या त्या गजबजलेल्या वातावरणात एका नवीन, सुंदर नात्याची सुरुवात झाली.आज पुन्हा खिडकीबाहेर तसाच पाऊस पडत आहे. आज ती जुना १० वीतला निबंध, बाबांचा तो अपघात आणि त्या रेल्वे स्टेशनवर मिळालेली प्रेमाची पहिली पावती... या सगळ्या आठवणी एका माळेत गुंफत बसली आहे. आज तिच्या चेहऱ्यावर भीती नाही, तर एक तृप्त आणि सुंदर हसू आहे.